“Ik ben het levende voorbeeld van hoe het niet moet, maar wel kan.”

Werken bij
JBGLD
Bekijk onze
vacatures
Bekijk
vacatures
»

“Ik ben het levende voorbeeld van hoe het niet moet, maar wel kan.”

Om 9 uur staat onze afspraak voor een interview. “Misschien wordt het 5 minuten later hoor”, zegt Desiré. “Ik moet eerst mijn kinderen naar school brengen.” Nog niet zo heel lang geleden waren haar kinderen nog uithuisgeplaatst, terwijl Desiré vocht tegen een alcoholverslaving. Na een half jaar stond ze er weer, en kwamen haar kinderen terug. Inmiddels werkt Desiré bij ons, als jeugdbeschermer in opleiding. “Toen het echt heel slecht met me ging, zat ik op een gesloten afdeling. Ik had een stip op de horizon daar: Straks gaat het weer goed met mij, en dan wil ik gaan werken als jeugdbeschermer.”

“Ik had destijds zelf een jeugdbeschermer die niet een drankorgel zag in mij, maar een sterke vrouw. Die echt náást me stond. Daar heb ik zo veel aan gehad. En dat is wat ik nu ook wil: naast ouders staan. En dan hoop ik dat ik hen, juist door mijn eigen zak met ellende, erkenning en herkenning kan bieden.

Ik merk dat het wat doet met ouders. Mijn ervaring. En ook met collega’s. Die komen soms naar me toe en vragen dan ‘hoe kijk jij hier tegenaan?’ Want het is natuurlijk wel anders, ik kan me écht inleven in ouders en kinderen. Ik loop nu nog met mijn stagebegeleider mee naar gezinnen. Ik kijk en luister vooral mee. Maar soms, als er heel veel weerstand is bij een ouder, vraag ik wel eens ‘mag ik wat zeggen?’ Laatst waren we bij een moeder, en het was echt 5 voor 12. Het ging zo slecht, en haar kind moest eigenlijk even uit huis, voor behandeling. Maar er was alleen maar weerstand. En dat snap ik. Ik vroeg haar ‘Wat maakt dat je zo hard nee zegt?’ Ze zei ‘omdat ik dan faal, als moeder.’ Ik zei, maar het is oké als je het even niet kunt. Soms kun je het niet alleen oplossen, heb je hulp nodig. En dan is het soms goed alles even open te breken, zodat je tot rust kunt komen en aan jezelf kunt werken. Voor jezelf, maar vooral voor je kind. Ze zei, hoe weet jij dat dan? En dan vertel ik soms wat over mezelf. Dan zeg ik, mijn kinderen zijn uit huis geplaatst, en nu weer terug. Dat helpt, die moeder weet dan dat ik snap wat zij voelt, dat ik de machteloosheid begrijp. En dan komt er beweging.

Eigenlijk zou ik alle ouders willen laten weten dat als je met jeugdbescherming te maken krijgt, dat niet het einde van de wereld is. Wij zijn er niet om je kind uit huis te halen. We zijn er om je bij te staan naar een beter leven.

Ik blik vaak terug hoor. Naar waar ik vandaan kom en hoe het nu gaat. En dan krijg ik kippenvel van mijn kruin tot aan mijn tenen. Want het gaat zo goed nu. En ik ben van plan een dijk van een jeugdbeschermer te worden. Want het is zo mooi om ouders die het even niet zelf kunnen, bij te kunnen staan in hun herstel. Het is heel waardevol dat proces mee te maken. Dat brengt mij energie en heel veel voldoening. Want je dóet ertoe.”

Bekijk ook het filmpje van Desiré, over haar leven en de keuze die ze maakte.

Terug naar overzicht